Depresja Forum

Nasze forum o depresji!
Teraz jest 20 grudnia 2014, o 09:00

Strefa czasowa: UTC + 1




Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 5 ] 
Autor Wiadomość
 Tytuł: Kwetiapina
PostNapisane: 15 lutego 2007, o 22:10 
Offline
Administrator
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 1 maja 2005, o 18:10
Posty: 639
Lokalizacja: Z labityntu własnych myśli...
Działanie
Pochodna benzotiazepiny zaliczana do atypowych leków przeciwpsychotycznych. Łączy się z wieloma receptorami w mózgu. Działanie przeciwpsychotyczne wynika głównie z blokady receptorów dopaminergicznych i serotoninergicznych 5-HT2. Największe powinowactwo wykazuje do receptorów histaminowych H1, receptorów d oraz a1-adrenergicznych, znaczące zaś – do receptorów serotoninowych 5-HT2, a2-adrenergicznych, dopaminergicznych D2 oraz – w mniejszym stopniu – D1 i 5-HT1A. Wykazuje też niewielkie powinowactwo do receptorów benzodiazepinowych i cholinergicznych M1. Po długotrwałym podawaniu kwetiapiny nie obserwuje się nadwrażliwości receptora D2, czym różni się ona od standardowych leków przeciwpsychotycznych. Lek wykazuje słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Długotrwale podawana kwetiapina wykazuje selektywność wobec układu limbicznego poprzez tworzenie blokady depolaryzacyjnej neuronów mezolimbicznych lecz nie nigrostriatalnych, zawierających dopaminę. W minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp z rodziny Cebus uwrażliwionych na haloperydol lub nieprzyjmujących wcześniej żadnych preparatów. Po podaniu p.o. tmax wynosi 1–1,5 h, dostępność biologiczna – ok. 9%. Lek wiąże się z białkami osocza w 83%. Metabolizm zachodzi w wątrobie (cytochrom P-450 izoenzym 3A4) głównie na drodze sulfoksydacji i oksydacji do ponad 20 metabolitów. Główne metabolity są nieaktywne. W postaci niezmienionej wydalane jest ok. 5% dawki leku. Wydalanie następuje z moczem (ok. 73%) i kałem (ok. 21%). t1/2 wynosi ok. 7 h. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 1–2 dni stosowania leku. U chorych po 65. rż. klirens jest mniejszy o 30–50%. U chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 10–30 ml/min) klirens jest mniejszy o 25%, jednak nie ma to istotnego wpływu na stężenie leku we krwi. U chorych z upośledzoną czynnością wątroby klirens kwetiapiny jest o ok. 25% mniejszy niż u zdrowych ochotników.

Wskazania
Leczenie schizofrenii, w tym zapobieganie nawrotom choroby u pacjentów ze stabilną schizofrenią, leczonych podtrzymująco preparatem o przedłużonym uwalnianiu. Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych (monoterapia lub leczenie skojarzone). Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Zapobieganie nawrotom zaburzeń afektywnych dwubiegunowych (epizodom mieszanym, manii lub depresji) u pacjentów, którzy reagowali na wcześniejsze leczenie kwetiapiną.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. We wczesnej fazie poprawy klinicznej u osób z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego zwiększa się ryzyko myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw; ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji i w związku z tym pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt lekarskich przez co najmniej 2 tyg. od pojawienia się senności lub do czasu poprawy objawów; niekiedy konieczne może być rozważenie przerwania leczenia. W razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych dyskinez późnych należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia. Lek należy odstawić w przypadku wystąpienia podczas leczenia objawów złośliwego zespołu neuroleptycznego (hipertermia, sztywność mięśniowa, zaburzenia czynności układu autonomicznego, zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej).2006 Niezbyt często w badaniach klinicznych obserwowano występowanie ciężkiej neutropenii; należy przerwać leczenie kwetiapiną, jeśli liczba neutrofili wynosi <1,0 x 109/l; należy obserwować pacjenta w celu wykrycia wczesnych objawów zakażenia i kontrolować ilość neutrofili (do czasu, gdy ich liczba zwiększy się ponad 1,5 x 109/l). Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa leku u dzieci. Stosować ostrożnie u chorych ze współistniejącymi chorobami serca lub naczyń (w tym układu naczyniowego mózgu) lub skłonnością do występowania niedociśnienia; należy rozważyć wolniejsze zwiększanie dawki. Stosować ostrożnie u chorych na padaczkę lub w przypadku współistnienia stanów, w których obniżony jest próg drgawkowy. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym, podczas równoległego stosowania z innymi lekami wydłużającymi odstęp QTc, lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią. U osób w podeszłym wieku zaleca się ostrożność i monitorowanie stanu chorych w początkowym okresie leczenia. Podczas leczenia kwetiapiną zalecana jest okresowa kontrola okulistyczna w celu wykrycia rozwoju zaćmy. Zaleca się monitorowanie chorych na cukrzycę lub osób o zwiększonym ryzyku jej wystąpienia. Obserwowano zwiększenie stężenia triglicerydów i cholesterolu oraz zmniejszenia frakcji HDL u osób leczonych kwetiapiną; w razie zwiększenia stężenia lipidów należy postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną. W przypadku pogorszenia profilu metabolicznego należy zastosować odpowiednie leczenie. Ze względu na zgłaszane przypadki dysfagii, lek należy stosować ostrożnie u osób zagrożonych wystąpieniem zachłystowego zapalenia płuc. Przed leczeniem i w jego trakcie należy zidentyfikować czynniki ryzyka wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i zastosować środki zapobiegawcze. Lek należy odstawiać stopniowo, przez 1–2 tyg., ze względu na bardzo rzadko występujące objawy odstawienne (nudności, wymioty, bezsenność), niebezpieczeństwo nawrotu objawów psychotycznych oraz zaburzeń ruchowych (akatyzja, dystonia, dyskinezja).

Interakcje
Może nasilać działanie alkoholu i leków wpływających hamująco na OUN, zachować ostrożność. Fluoksetyna (inhibitor CYP3A4 i CYP2D6), imipramina (inhibitor CYP2D6) i cymetydyna (nieswoisty inhibitor enzymów układu P-450) nie zmieniają farmakokinetyki kwetiapiny. Równoległe stosowanie silnych inhibitorów izoenzymu CYP3A4 cytochromu P-450 (itrakonazol, ketokonazol, flukonazol, antybiotyki z grupy makrolidów, np. erytromycyna, nefazodon, inhibitory proteazy HIV, sok grejpfrutowy) powoduje istotne zwiększenie AUC kwetiapiny i jest przeciwwskazane. Karbamazepina i inne leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, ryfampicyna, glikokortykosteroidy) zwiększają klirens kwetiapiny (np. fenytoina – swoisty induktor CYP3A4 – do 5 razy) i zmniejszają jej stężenie osoczowe. W razie jednoczesnego stosowania tych grup leków może być konieczne zwiększenie dawki kwetiapiny; po odstawieniu leków z tej grupy lub zastąpienia ich lekiem nieindukującym enzymów wątrobowych (np. kwasem walproinowym) konieczne może być natomiast zmniejszenie dawki kwetiapiny. Rysperydon i haloperydol nie wpływają istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny, natomiast tiorydazyna zwiększa jej klirens. Równoległe stosowanie kwasu walproinowego i kwetiapiny nie powoduje istotnych klinicznie zmian w farmakokinetyce obu leków. Kwetiapina nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę fenazonu. Kwetiapina nie wpływa na farmakokinetykę soli litu, ale podczas równoczesnego stosowania soli litu z kwetiapiną mogą wystąpić nieprawidłowe wskaźniki czynności tarczycy. Zachować ostrożność podczas stosowania z lekami, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.

Działania niepożądane
Najczęściej występują: senność (blokowanie receptorów H1 – zwykle podczas pierwszych 2 tyg. leczenia), zawroty głowy, bóle głowy, objawy odstawienne, zwiększenie stężenia triglicerydów, zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie frakcji LDL). Często: leukopenia, omdlenia, zwiększenie częstotliwości rytmu serca, ortostatyczny spadek ciśnienia tętniczego (blokowanie receptorów a1-adrenergicznych), suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaparcia, niestrawność, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST), hiperprolaktynemia, przykre sny i koszmary senne, objawy pozapiramidowe, niewyraźne widzenie, łagodne osłabienie,obrzęki obwodowe, zwiększenie masy ciała, zapalenie błony śluzowej nosa, zwiększenie aktywności AST, ALT, zmniejszenie liczby neutrofili, zwiększenie stężenia glukozy we krwi aż do hiperglikemii. Niezbyt często: eozynofilia, małopłytkowość, reakcje nadwrażliwości, zwiększenie aktywności GGT, napady padaczki, zespół niespokojnych nóg, dyzartria, dysfagia, wydłużenie odstępu QTc (nie potwierdzono przetrwałego wydłużenia QTc). Rzadko złośliwy zespół neuroleptyczny, priapizm, żółtaczka, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej. Bardzo rzadko reakcje anafilaktyczne, neutropenia, zaostrzenie cukrzycy, późne dyskinezy, zapalenie wątroby, obrzęk naczyniowy, zespół Stevensa i Johnsona. Ponadto może wystąpić neutropenia. Kwetiapina może zmniejszać stężenie T4 i fT4 (na początku leczenia po zastosowaniu małych dawek) i T3 i rT3 (po zastosowaniu dużych dawek), bez wpływu na stężenie tyreoglobuliny i TSH. W przypadku przedawkowania: senność, zawroty głowy, spadek ciśnienia tętniczego ze znacznym przyspieszeniem rytmu serca, blok przedsionkowo-komorowy, utrata przytomności. Brak swoistego antidotum. W przypadku zatrucia należy prowadzić leczenie podtrzymujące i objawowe, rozważyć płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego i środka przeczyszczającego.

Ciąża i laktacja
Kategoria C. Ze względu na brak odpowiednich badań stosować u kobiet w ciąży wyłącznie wówczas, gdy przewidywane korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Zaleca się unikanie stosowania w okresie karmienia piersią.

Dawkowanie
Lek w postaci o standardowym uwalnianiu podawać p.o., niezależnie od posiłków, lek w postaci o przedłużonym uwalnianiu podawać przynajmniej 1 h przed posiłkiem. Schizofrenia. Leczenie. W postaci o standardowym uwalnianiu podawać w 2 daw. podz., w 1. dniu 50 mg/d, w 2. – 100 mg/d, w 3. – 200 mg/d, w 4. zaś – 300 mg/d; w następnych dniach zalecana dawka dobowa wynosi 300–450 mg. W zależności od reakcji chorego na lek dawka może wynosić 150–750 mg/d w 2 daw. podz. W przypadku stosowania postaci o przedłużonym uwalnianiu lek podawać 1 ×/d w dawce 300 mg/d w 1. dniu, 600 mg/d w 2. dniu, następnie w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji 400–800 mg/d; w leczeniu podtrzymującym nie ma konieczności zmiany dawkowania. Epizody maniakalne w chorobie dwubiegunowej. Leczenie. W postaci o standardowym uwalnianiu podawać w 2 daw. podz., w 1. dniu 100 mg/d, w 2. – 200 mg/d, w 3. – 300 mg/d, w 4. zaś – 400 mg/d, następnie dawkę można zwiększać o maks. 200 mg/d do dawki 800 mg/d w 6. dniu. Dawka podtrzymująca wynosi 200–800 mg/d (zwykle 400–800 mg/d). W postaci o przedłużonym uwalnianiu podawać 1 ×/d w dawce 300 mg/d w 1. dniu, 600 mg/d w 2. dniu, następnie w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji 400–800 mg/d; w leczeniu podtrzymującym nie ma konieczności zmiany dawkowania. Epizody depresyjne w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Leczenie. W postaci o standardowym uwalnianiu podawać 1 ×/d, wieczorem, w 1. dniu 50 mg/d, w 2. dniu 100 mg/d, w 3. dniu 200 mg/d i od 4. dnia 300 mg/d; w razie konieczności dawkę można zwiększyć do 600 mg/d. W postaci o przedłużonym uwalnianiu. Podawać 1 ×/d na noc; w 1. dniu 50 mg/d, w 2. dniu 100 mg/d, w 3. dniu 200 mg/d i od 4. dnia 300 mg/d; niektórzy pacjenci mogą odnieść korzyści z dawki 600 mg/d. Zapobieganie nawrotom w chorobie dwubiegunowej. W postaci o przedłużonym uwalnianiu. Pacjenci, u których opanowano objawy choroby dwubiegunowej w ostrej fazie, powinni kontynuować przyjmowanie leku w najmniejszej skutecznej dawce, przyjmowanej 1 ×/d wieczorem, zwykle 300–800 mg/d. U osób z zaburzeniami czynności wątroby leczenie rozpoczynać w przypadku postaci o standardowym uwalnianiu od dawki 25 mg/d, zwiększając ją codziennie o 25–50 mg, do osiągnięcia dawki terapeutycznej, a w przypadku postaci o przedłużonym uwalnianiu – od dawki 50 mg/d, zwiększając ją o 50 mg/d. U pacjentów z niewydolnością nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. U chorych w podeszłym wieku konieczne może być wolniejsze zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej w porównaniu z dawkami stosowanymi u młodszych pacjentów, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta; średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku był zmniejszony o 30–50% w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Uwagi
Kwetiapina, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, może powodować senność, zawroty głowy i omdlenia. Nie należy wówczas prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych.

Preparaty na rynku polskim zawierające kwetiapina
ApoTiapina
Bonogren
Etiagen
Gentiapin
Kefrenex
Ketilept 25 mg
Ketilept 100 mg
Ketilept 200 mg
Ketilept 300 mg
Ketipinor
Ketrel
Kventiax
Kwetaplex
Kwetax
Nantarid
Pinexet 25 mg
Pinexet 100 mg
Pinexet 200 mg
Pinexet 300 mg
Poetra
Quentapil
Seroquel
Seroquel XR
Setinin
Stadaquel
Symquel
Symquel XR
Vorta

_________________
Ginekolog Warszawa
"Nie pytaj mnie co robić, biegnij ratuj siebie.."


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 6 marca 2008, o 05:37 
Offline
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 6 marca 2008, o 05:07
Posty: 24
ktos z Was przyjmuje moze Ketrel?


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 22 listopada 2008, o 21:13 
Offline

Dołączył(a): 24 lipca 2008, o 11:01
Posty: 223
mysza, ja przyjmuje ketilept jest to taki sam lek jak kertel. Właśnie mi się kończy ketiletp i pani w aptece powiedziała, że jest to to samo co kertel. Ja przyjmuje podobny lek do kertelu. Co chcesz o nim wiedzieć? Przyjmuje go wieczorem, by lepiej spać. Jestem chyba po nim bardziej senna też w ciągu dnia.

_________________
"Poznajcie prawdę a PRAWDA WAS WYZWOLI! "


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: KWETAPLEX
PostNapisane: 18 listopada 2009, o 05:18 
czy to jest to samo co kwetaplex?


Góra
  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 12 grudnia 2009, o 22:10 
Offline

Dołączył(a): 12 grudnia 2009, o 21:13
Posty: 4
Lokalizacja: Warszawa
przyjmuje ketrel od kilku miesięcy, obecnie 400 mg na dobę, wcześniej (podczas leczenia w szpitalu psychiatrycznym) brałam nawet maksymalną dawkę 800 mg. lekarze mÓwią, że to taki nowoczesny lek z małą ilością skutkÓw ubocznych, ale niestety owe skutki uboczne są dla mnie boleśnie odczuwalne - przytyłam prawie 10 kg i nie mogę schudnąć pomimo diety i ćwiczeń, ponadto umysł mam jakiś otępiały, problemy z uczeniem się, pamięcią, koncentracją. prawdę mÓwiąc, nie widzę też zbyt wielu dobroczynnych efektÓw działania tego leku, wprawdzie nie mam już raczej żadnych psychotycznych doznań urojeniowych, ale nastrÓj nadal fatalny, nie pomaga w ogÓle na emocjonalne rozchwianie, rozbicie, poczucie pustki itp.
prÓbowałam tego przez kilka dni nie brać, ale okazało się, że teraz nie mogę wcale bez ketrelu spać.


Góra
 Zobacz profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 5 ] 

Strefa czasowa: UTC + 1


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Skocz do:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL